‘‘Deze pigmenten lagen eenvoudigweg te wachten. Verscholen in het landschap en midden in de stad. Onopvallend, bescheiden, bijna één met hun omgeving. En toch; zoveel kleur, zoveel leven en dat zomaar aan de oppervlakte gelegen.

Aandachtig ben ik gaan kijken. Ik vond uiteenlopende kleuren en materialen die in Rosmalen letterlijk voor het oprapen lagen. Van zand tot klei en van gesteente tot houtskool. Elk pigment draagt het landschap in zich; de sporen van regen, zon en tijd.

Kleur blijkt niet alleen iets wat we zien, maar ook iets wat we ervaren en herkennen. In elk korreltje schuilt een herinnering aan een moment of een plek. In welk landschap heeft het al gelegen en hoe is het hier terechtgekomen zoveel jaren geleden?’’